با تکامل صنعت حفاظت از محیط زیست ، موانع تجارت سبز به سرعت شکل می گیرد. در طولانی مدت ، ساختن مارک های داخلی قوی و راه اندازی استراتژی های متمرکز بر برند ، اولویت هایی برای به روزرسانی صنعت بوده است. دومین برنامه پنج ساله چین یک دوره کلیدی برای معرفی فن آوری های صرفه جویی در مصرف انرژی و یک فرصت مهم برای توسعه صنعت محیط زیست را نشان داد. از طریق ادغام مجدد و صنعتی شدن و استفاده از فن آوری های سبز ، صنعت تجهیزات تصفیه آب به حفظ انرژی صنعتی کمک می کند. با این حال ، صنعت هنوز با سه چالش اساسی زیر روبرو است:
1. سیستم دسترسی ناقص بازار برای محصولات
با توجه به شروع نسبتاً دیر هنگام صنعت حفاظت از محیط زیست چین ، هنوز یک سیستم مدیریت صحیح برای تجهیزات تصفیه آب ایجاد نشده است. تولید کنندگان بدون نظارت متمرکز در بخش های مختلف صنعتی پراکنده می شوند و در نتیجه یک سیستم دسترسی ناقص بازار و آستانه ورود کم به وجود می آیند. این امر به یک محیط بازار هرج و مرج پر از بازیکنان غیرقابل قبول منجر شده است. برخی از شرکت ها که فاقد ظرفیت تولید واقعی هستند ، صرفاً به عنوان نهادهای پوسته فعالیت می کنند. به عنوان مثال ، تلویزیون مرکزی چین (CCTV) گزارش داد که یک کارخانه تصفیه خانه فاضلاب در استان گانسو اندکی پس از راه اندازی ، خرابی تجهیزات جدی را تجربه کرد. این شرکت هنگام تلاش برای تماس با تأمین کننده ، در بودجه هدر رفته و کنترل آلودگی ناکارآمد از بین رفته بود.
2. نظارت بر کیفیت محصول ضعیف
بیشتر تجهیزات تصفیه آب باید در محل مونتاژ شوند و بازرسی با کیفیت را پیچیده می کنند. در حال حاضر ، آژانس های نظارت بر کیفیت فقط مرحله تولید را رصد می کنند ، در حالی که نظارت فاز استفاده فاقد آن است. بخش های حفاظت از محیط زیست بر نتایج عملیاتی تمرکز می کنند و نظارت بر مهندسی شامل کیفیت تجهیزات نیست. در نتیجه ، صنعت با یک خلاء نظارتی روبرو است و فاقد مکانیسم کنترل کیفیت سیستماتیک و مؤثر است. اگرچه یک سیستم صدور گواهینامه محصول محیط زیست وجود دارد ، اما داوطلبانه باقی مانده و فاقد سیاست های حمایتی است و در نتیجه مشارکت کم تولید کنندگان ایجاد می شود. علاوه بر این ، به دلیل نقاط ضعف در مکانیسم بازار ، برخی از شرکت ها درگیر رقابت ناعادلانه می شوند و حمایت از محلی همچنان ادامه دارد-به طور گسترده ای بهره وری سرمایه گذاری را تضعیف می کند ، نظم بازار را مختل می کند و مانع رقابت منصفانه و توسعه پایدار می شود.
3. تاخیر در توسعه محصول
این صنعت هنوز مجموعه ای از استانداردهای یکپارچه ، علمی و منظم از استانداردهای محصول را ایجاد نکرده است. در حال حاضر ، استانداردهای وزارت بوم شناسی و محیط زیست ، وزارت مسکن و توسعه شهری روستایی و بخش ماشین آلات همزیستی است که هر کدام آژانس های برنامه ریزی و فنی خود را دارند. این رویکرد تکه تکه شده منجر به تلاش های تکراری ، استانداردهای نادرست و ناسازگاری های فنی شده است. از نظر انتقادی ، بسیاری از داده های فنی در استانداردهای موجود مستقیماً از مشخصات محصول خارجی یا نمونه ها وام گرفته می شوند ، که فاقد تحقیقات علمی دقیق و اعتبار سنجی تجربی هستند. این امر به شدت موجب محلی سازی فناوری و بهبود کیفیت محصول می شود.
